ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΣΗ...

«Καλλιτέχνης θα πει να μη μετράς, να μη λογαριάζεις, να ψηλώνεις όπως το δέντρο, που δε βιάζει το χυμό του, που αδείλιαστο αψηφάει τις ανοιξιάτικες μπόρες, χωρίς να φοβάται μη δεν έρθει το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι έρχεται. Έρχεται, όμως, μονάχα για κείνους που ξέρουν να προσμένουν, ξένοιαστοι και γαλήνιοι σα να είχανε μπροστά τους την αιωνιότητα». (Ρ.Μ. Ρίλκε, «Γράμματα σε έναν νέο ποιητή»).

ΥΓ. Για όλους όσους αισθάνονται ασφυξία από την πραγμοποίηση της ζωής μας.

ΑΝΟΙΞΗ

«Υποψιάζομαι ότι το σώμα είναι ο καλλιτέχνης. Δικά του έργα είναι οι προσωπογραφίες των κραδασμών, σε εκείνο ποζάρει γυμνή η ωραιότητα των σφαλμάτων και η καλλίγραμη απόλαυση. Αλλά η ψυχή, ποιός ξέρει με ποιά αερική λαγνεία, το έπεισε ότι θα του χαρίσει τη μισή της αθανασία αν δεχτεί να υπογράφει εκείνη τα έργα του, να φαίνονται ότι είναι δικά της.»

Από μια παλιότερη συνέντευξη της Κ. Δημουλά.

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ...

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα,

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε.

Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι,

και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του.

Ο αρνηθείς δε μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξανάλεγε.

Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι – το σωστό – σε όλη τη ζωή του.

ΥΓ. Το ποίημα του Καβάφη «Che fece…il gran rifiuto» αφιερώνεται κάπου...