ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟ ΛΑΘΟΣ...

Μια είδηση που πέρασε στα ψιλά των Μ.Μ.Ε την προηγούμενη εβδομάδα. Ο Ervin Lupoe αυτοκτόνησε στο Λος Άντζελες αφού πρώτα σκότωσε τη σύζυγό του Ana και τα πέντε παιδιά τους ηλικίας από 2 μέχρι 8 ετών. Προηγουμένως ο Ervin και η Ana είχαν απολυθεί από το Kaiser Permanente Medical Center όπου εργάζονταν.

Πολλά φαντάζομαι θα μπορούσαν να ειπωθούν σχετικά με την ευθύνη των ίδιων των εργαζομένων που απολύθηκαν, ή τη «διαταραγμένη» τους προσωπικότητα. Ακόμα περισσότερα θα μπορούσαν να ειπωθούν σχετικά με την κουλτούρα του «καταναλώνω άρα υπάρχω» που γεμίζει με ενοχές τον ψυχισμό όσων τίθενται στο περιθώριο του Δυτικού πολιτισμού υλικής ευμάρειας. Ή ακόμα για τη σύγχρονη υλική εκδοχή της έννοιας της αξιοπρέπειας που μαζί με την έννοια της ελευθερίας συνιστούν τους ιδεολογικούς πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται το συγκριτικό ηθικό πλεονέκτημα του συστήματος της ελεύθερης αγοράς.

Δεν θα ήθελα να επιχειρηματολογήσω σχετικά με τα παραπάνω αναφερόμενα. Εκεί που θα ήθελα να σταθώ είναι στο ιδεολόγημα της δίκαιης ανταμοιβής με την οποία επιβραβεύονται οι επιτυχημένες επιλογές και δραστηριότητες. Για να έχει νόημα η δίκαιη ανταμοιβή θα πρέπει, εκτός των άλλων, να υφίσταται ως «ανοιχτή» δυνατότητα το αντίπαλο δέον. Αυτό ακριβώς που επιβάλλει η λειτουργία των μηχανισμών της αγοράς μέσα από την καθαρτήρια διαδικασία της χρεοκοπίας.

Μόνο που...

Τα golden boys της χρηματιστικής οικονομίας προτού περάσουν το κατώφλι της ανεργίας τροφοδότησαν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς με μερικές δεκάδες εκατομμύρια δολλάρια υπό τη μορφή νόμιμων αμοιβών και bonus. Αυτοί έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να διαχειριστούν με «ελευθερία και αξιοπρέπεια» το χρόνο τους για το υπόλοιπο του βίου τους. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί το ίδιο για τη γραμματέα, τον κλητήρα ή τον οποιονδήποτε κατώτερο υπάλληλο των επιχειρήσεων που χρεοκόπησαν; Είναι ίσης αξίας, δηλαδή έχει τον ίδιο αντίκτυπο στη ζωή τους, η απόλυση του μεγαλοτραπεζίτη ή του μεγαλοχρηματιστή με αυτήν του κατώτερου προσωπικού;

Αν η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι καταφατική τότε η κοινωνία μας δε χρειάζεται αντισταθμιστικούς μηχανισμούς και ο θάνατος των Lupoe εντάσσεται στην κατηγορία των στατιστικών σφαλμάτων.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ...

Καθώς συνεχίζονται στην πόλη της Γάζας οι θηριωδίες από την πλευρά του Ισραήλ, στο όνομα της ασφάλειάς του, καθώς ο αριθμός των νεκρών Παλαιστινίων από την ημερομηνία έναρξης της επίθεσης έχει ανέλθει στους 1.055 μεταξύ των οποίων τα 355 είναι παιδιά, καθώς ο Διεθνής Οργανισμός που ιδρύθηκε το 1945 με σκοπό τη συνεργασία των κρατών στο Διεθνές Δίκαιο, την ασφάλεια, την ισότητα και την οικονομική ανάπτυξη περιορίζεται στην έκδοση «ευχολογίων» για ειρήνευση στην περιοχή όλοι εμείς οι «θεατές» δεν έχουμε παρά να καταδικάσουμε με τον μοναδικό «έμπρακτο» τρόπο που διαθέτουμε αυτή την κατάσταση.

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ..

Στα προϊόντα και τις υπηρεσίες των εταιριών που στηρίζουν οικονομικά την Ισραηλινή εκδοχή του Δικαίου της Ισχύος.

ΠΡΟΣΕΧΩΣ...ΤΡΑΠΕΖΑ

Όταν «κλείνει» ένα καφέ «ανοίγει» μια τράπεζα. Το καφέ «Ciao» στον πεζόδρομο της πλατείας - μια είναι η πλατεία – δίνει τη θέση του σε υποκατάστημα της τράπεζας Marfin-Εγνατία. Λογικό και στο «πνεύμα» της εποχής ακούγεται.

Μόνο που...Αυτό που καμμία τράπεζα, κανένα νέο μέσο, κανένα blog δεν μπορεί να υποκαταστήσει είναι η αμεσότητα της ανθρώπινης επαφής. Όσο πιο πολύ αυτή εκλείπει τόσο περισσότερο θα αναπληρώνετε με υποκατάστατα. Υλικά αγαθά αλλά και άυλα, προϊόντα κουλτούρας και εμπειρίες θα συνεχίσουν να τροφοδοτούν ακατάπαυστα το υπετροφικό «εγώ» του Δυτικού καταναλωτή της μαζικής εποχής.

Γιατί ο σύγχρονος υπεράνθρωπος αγωνίζεται, εμφορούμενος από την ίδια «θέληση για δύναμη» που ο Νιτσεϊκός προκάτοχός του χαρακτήρισε ως «χαρούμενη» γνώση, να εξορκίσει το «σκοτεινό» πέπλο της μοναξιάς που τον τυλίγει. Η κραυγή της υπαρξιακής του αγωνίας θα παραμένει το επτασφράγιστο, εντός των τειχών, μυστικό που ο ίδιος, με περισσό ζήλο, ορθώνει...

DOLCE VITA

Με τη λέξη Καζανόβα(ς) χαρακτηρίζουμε σήμερα την υπερβολή στην εκδήλωση του ανδρικού ερωτισμού. Η ανύψωση σε σύμβολο διασώζει βέβαια το ιστορικό πρόσωπο από τη λήθη αλλά ταυτόχρονα το καταδικάζει σε παραμόρφωση. Έτσι ο περισσότερος κόσμος αγνοεί σήμερα ότι ο Giacomo Girolamo Casanova υπήρξε ένα ανήσυχο «σωματικό» πνεύμα, ένας Λιμπερτίνος του 18ου αι. που αναγνώριζε ως μοναδικό ηθικό νόμο την αδιάκοπη επιδίωξη της υποκειμενικής ευτυχίας και ηδονής, ως μοναδικό χρόνο αυτόν της επιθυμίας και της περιπέτειας. Αυτόν τον ίδιο χρόνο που «αγγίζοντάς» τον με τον σαγηνευτικό του λόγο τον μεταμόρφωσε σε «αθάνατη» ύλη.

Ο νεαρός διδάκτορας του εκκλησιαστικού Δικαίου και μύστης της Καμπαλά άφησε πίσω του την πειθαρχημένη ζωή του κληρικού για να κυνηγήσει την τύχη του στις εσχατιές της Ευρώπης. Ταξιδεύει συνεχώς. Από τη Βενετία στην Κέρκυρα, στην Κωνσταντινούπολη, στη Ρώμη, στη Νάπολη, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στη Βαρσοβία, στην Αγία Πετρούπολη, στη Μαδρίτη, στο Μονπελιέ, στην Αιξ Προβάνς, στη Βιέννη, στη Δρέσδη...Μιλά Ιταλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Λατινικά...Συλλαμβάνεται με την κατηγορία της μασονίας και της διενέργειας καββαλιστικών τελετών και φυλακίζεται στις περίφημες Βενετσιάνικες φυλακές Πιόμπι. Δραπετεύει στο Παρίσι ένα χρόνο αργότερα. Η περιπέτειά του αυτή σε συνδυασμό με τις μυστικιστικές και αχλημιστικές του γνώσεις θα αποτελέσουν το διαβατήριο για την είσοδο του στον κύκλο της περίφημης Μαντάμ Ντε Πομπαντούρ. Συνομιλεί με τον Ζαν Ζακ Ρουσσώ και μετατρέπει τη συνάντησή του με το Βολταίρο σε «κόντρα» ύφους πάνω στην Αναγεννησιακή ποίηση. Απολαμβάνει την «υψηλή» παρέα του Φρειδερίκου Β’ της Πρωσίας και της Αικατερίνης της Ρωσίας. Φεύγει κυνηγημένος από την Πολωνία έπειτα από τη μονομαχία του με τον κόμητα Μπρανίσκυ και το θανάσιμο τραυματισμό του τελευταίου για την «τιμή» μιας νεαρής ηθοποιού. Γράφει θεατρικά έργα, λίβελους κατά της Βενετσιάνικης αριστοκρατίας, την Ιστορία των Πολωνικών εξεγέρσεων (3 τόμοι), μεταφράζει στα Ιταλικά την Ιλιάδα, εκπονεί μελέτη πάνω σε ένα μαθηματικό ζήτημα που είχε απασχολήσει τον Νεύτωνα.... Σε ένα διαρκές θεατρικό παιχνίδισμα «κλείνει» πονηρά το μάτι στους ισχύοντες κοινωνικοοικονομικούς θεσμούς απονέμοντας στον εαυτό του τον τίτλο του ιππότη: «Πήρα από το αλφάβητο, ιδιοκτησία όλου του κόσμου, οκτώ γράμματα και τα συνδύασα ώστε να σχηματιστεί η λέξη Seingalt. Η λέξη μου άρεσε και την υιοθέτησα σαν τίτλο...Ιππότης De Seingalt, ιδιοκτήτης του τίτλου καθόσον δημιουργός του».

Είκοσι εννέα χρόνια αργότερα, το 1789, θα ξεκινήσει την «Ιστορία της ζωής μου» ένα δωδεκάτομο έργο γραμμένο στη Γαλλική, την κατεξοχήν γλώσσα των λιμπερτίνων, μια τοιχογραφία της τόσο σημαντικής εποχής του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και του Ροκοκό. Καταφεύγοντας σε ένα λαμπρό παρελθόν ξεγελά το αμείλικτο παρόν και αντιστρέφει την ιδεολογία μιας ζωής με μόνο σκοπό τον τελικό της θρίαμβο, δηλαδή την απόλαυση της στιγμής ακόμα και όταν εκείνη έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. «Μου άρεσε να βλέπω τη ζωή σαν φωτεινή ηλιαχτίδα που διαπερνά τις γρίλιες του παραθύρου και φωτίζει ένα ολοσκότεινο δωμάτιο» γράφει στα απομνημονεύματά του. Αυτή την ιδεολογία θα τη μετουσιώσει σε ένα απαστράπτον κείμενο που θα επηρεάσει μελετητές και καλλιτέχνες και θα χαρίσει στη λογοτεχνία γοητευτικούς ήρωες που αντλούν σάρκα από τη ζωή και οστά από τη φαντασίωση. Άριστος εραστής, εξαιρετικός χαρτοπαίκτης και εξίσου σπουδαίος ηθοποιός ξέρει πότε οφείλει να εγκαταλείψει τη σκηνή και να παραχωρίσει τη θέση του. Γνωρίζοντας πως «η ζωή αποστρέφεται το γήρας» υποκλίνεται αξιοπρεπώς στο παιχνίδι της Aιώνιας Φύσης που δεν νοθεύεται από ανθρώπινες ηθικές ερμηνείες και κλείνει βιαστικά την αφήγησή του το 1774 όταν ήταν 49 ετών.

Ο 19ος αι. θα ανακαλύψει τον «παρεξηγημένο» Casanova δημιουργώντας ένα ολόκληρο ρεύμα Καζανοβιστών. «Αρέσκομαι να μελετώ τον άνθρωπο ταξιδεύοντας. Η ιστορία δεν αποτελεί για μένα διάμεσο γιατί η ιστορία ψεύδεται» λέει στο Βολταίρο κατά τη συνάντησή τους. Δεν είναι λοιπόν διόλου παράδοξο που τα Απομνημονεύματα θα εμπνεύσουν μεταξύ άλλων τον Ντελακρουά, τον Σταντάλ και τον Νερβάλ. Η ιδέα ενός ταξιδιού των ηδονών κερδίζει συνεχώς έδαφος και στον 20ο αι. ο Χένρυ Μίλλερ διακοσμεί τα έργα του με απτές ερωτικές περιγραφές, ενώ ο Φελλίνι μεταφέρει σκηνογραφικά στον κινηματογράφο την ηδονική ατμόσφαιρα που αποπνέει το έργο του Καζανόβα. Ο δε Αντρέας Εμπειρίκος τοποθετεί σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη του «Μεγάλου Ανατολικού» την «Ιστορία της ζωής μου».

Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1725 στη Βενετία, γόνος περιπλανόμενων ηθοποιών, και πέθανε στις 5 Ιουνίου 1798 στο Ντούξ της Βοημίας όπου εργαζόταν ως βιβλιοθηκάριος στον πύργο του κόμη Βάλντσταϊν. «Έζησα σαν φιλόσοφος και πεθαίνω σαν χριστιανός» ήταν οι τελευταίες του λέξεις...

ΓΙΟΡΤΑΖΩ...ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ;

Σήμερα γιορτάζουμε την 34η επέτειο από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Πολλοί δημοσιογράφοι μιλούν για την ολοκλήρωση του μεταπολιτευτικού κύκλου και προαναγγέλουν το τέλος του δικομματισμού. Αν αυτό είναι το ζητούμενο ναι, τότε μιλάμε για το τέλος της μεταπολίτευσης. Όμως θεωρώ ότι τόσο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και η Ν.Δ. φέρουν στο σώμα τους τις κακοφορμισμένες πληγές ενός ολόκληρου συστήματος σε κρίση. Κρίση αξιών το ονομάζουν μερικοί. Εγώ θα μιλούσα απλά για απουσία κοινωνικού προσανατολισμού.

Ας δούμε μαζί ορισμένα δεδομένα αυτής της ξέφρενης πορείας προς τα εμπρός, όπως χαρακτηρίστηκε. Τα πολιτικά ονόματα που μονοπωλούν την επικαιρότητα δεν άλλαξαν. Η Αριστερά έγινε περισσότερη ευέλικτη και διαχειριστική. Τα επιχειρηματικά ονόματα άλλαξαν αλλά η ευκαιριακή επιχειρηματική πρακτική παραμένει η ίδια. Η οικογένεια ως δίχτυ προστασίας εξακολουθεί να αναπληρώνει την απουσία του κοινωνικού κράτους πρόνοιας. Τα δεκαπεντάλεπτα δελτία ειδήσεων από τα δυο κρατικά κανάλια μεταλλάχθηκαν σε ωριαία show off παρουσιαστών που πλασσάρουν «εαυτούς» ως είδηση από «παραχωρημένες», σε ιδιωτικά συμφέροντα, δημόσιες συχνότητες. Ο «Ταχυδρόμος» και οι «Εικόνες» έγιναν «Life & Style» και «Downtown». Οι βαρκούλες έγιναν φουσκωτά και κότερα. Η αντιπαροχή μετονομάστηκε σε Real Estate. Η «θεσούλα» στο Δημόσιο έγινε καριέρα στα Μ.Μ.Ε. Η τιμή και η υπόληψη ακόμα και στην προβληματική ελληνική εκδοχή της αντικαταστάθηκαν από την τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα. Τα ενοικιαζόμενα δωμάτια έγιναν πεντάστερα ξενοδοχεία all inclusive. Και η Μύκονος παραμένει στη θέση της.

Σα σήμερα γεννήθηκα. Ενεργό μέλος πια αυτού του συστήματος διδάσκομαι καθημερινά και εφαρμόζω, σύμφωνα με τα διαμορφωμένα ψυχοσυνθετικά μου δεδομένα, επαγγελματικό οπορτουνισμό, κοινωνική αναλγησία και περιβαλλοντική αδιαφορία. Σήμερα δε βλέπω κανένα λόγο εορτασμού της φωτογενούς αλλά βαθιά προβληματικής αντιπροσωπευτικής μας Δημοκρατίας.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

«Η ρευστότητα του διατραπεζικού συστήματος εξακολουθεί να δέχεται πιέσεις» δήλωσε χθες ο πρόεδρος της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας (FED), Ben Bernanke, επιβεβαιώνοντας εκτιμήσεις πως το φαινόμενο της πιστωτικής κρίσης επιμένει. Σε φόρουμ που πραγματοποιήθηκε για την αγορά στεγαστικών δανείων υπό την αιγίδα της Federal Deposit Insurance Corp., ο κ. Μπερνάνκι απέφυγε να αναφερθεί σε ζητήματα νομισματικής πολιτικής ή οικονομικής ανάπτυξης. Δεσμεύτηκε, όμως, με τη συνέχιση των έκτακτων μέτρων (βλέπε πολιτική χορήγησης «φθηνού» χρήματος) για την επίτευξη της απαραίτητης σταθερότητας στο πιστωτικό σύστημα.

Να θυμίσω ότι υπό κανονικές συνθήκες το φαινόμενο του πληθωρισμού αντιμετωπίζεται με «σφιχτή» νομισματική πολιτική σε συνδυασμό με «πάγωμα» των μισθών και ημερομισθίων. Όταν όμως κινδυνεύει ένας από τους βασικούς πυλώνες του συστήματος καταναλωτικής πίστης τότε φυσικά αλλάζει η πρακτική αντιμετώπισης.

Τελικά αυτή η διττή συμπεριφορά που εκδηλώνεται ως πρακτική διάχυσης των ζημιών στο σύνολο του κοινωνικού σώματος όταν, αντίστροφα, η επίτευξη κερδών παρουσιάζεται σαν ατομικό, άξιο μίμησης, επίτευγμα το οποίο τροφοδοτεί ένα πανίσχυρο κοινωνικό πρότυπο πολύ με διασκεδάζει. Αλήθεια οι θιασώτες του laissez faire τι λένε για όλα αυτά;

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ...

Ένα αγοράκι προϊόν του έρωτα ενός άνδρα, του αδερφού μου, και μιας γυναίκας, της γυναίκας του, εισήλθε σε έναν καινούργιο και φιλόξενο γι’ αυτό, προς το παρόν, κόσμο.

Tα ζητήματα που απασχολούν σε μακροπρόθεσμη βάση τον παγκοσμιοποιημένο Δυτικό πολιτισμό αφορούν στη μόλυνση του περιβάλλοντος και την επαπειλούμενη, στο μέτρο που συνιστά απόρροια της ανθρώπινης δραστηριότητας, κλιματική αλλαγή, καθώς και στην κρίση του θεσμού της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Σε βραχυπρόθεσμη βάση το βασικό πρόβλημα αναφέρεται στο φαινόμενο του «στασιμοπληθωρισμού» προϊόν της εκρηκτικής ανόδου των τιμών του πετρελαίου. Μια σύγκριση ανάμεσα στο μακροπρόθεσμο και το βραχυπρόθεσμο επιτρέπει να φανεί αχνά η βασική συστημική αντίφαση. Το ιδεολόγημα της αέναης υλικής προόδου που έρχεται σε σύγκρουση με τη διαθεσιμότητα και χρήση των υπαρχόντων φυσικών πόρων. Αλλά γι’ αυτό το ζήτημα θα επανέλθω σε επόμενη ανάρτηση.

Ένα αγοράκι ήρθε στη ζωή την ίδια ακριβώς στιγμή που κάπου αλλού, για κάποιους ανθρώπους, γράφονταν οι τίτλοι του τέλους. Η ζωή διαρκώς ανατροφοδοτούμενη στην πολυπλοκότητά της φέρει μέσα της το σπέρμα της δημιουργίας και της καταστροφής.

Σε τριάντα χρόνια από σήμερα όταν ο ανηψιός μου θα έχει ανδρωθεί θα κληθεί, μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους της γενιάς του, να δώσει απαντήσεις, μέσα από τις επιλογές της ζωής του, στα παραπάνω, καθώς και σε άλλα λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά, ζητήματα. Και, ίσως, αν η τύχη το φέρει και περιδιαβεί το βλέμμα του σε αυτές τις γραμμές, να χαμογελάσει με την αφέλεια της γενιάς μου.
Σε κάθε περίπτωση η ζωή σαν δυνατότητα παραμένει, μονίμως (;), «ανοιχτή».

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ...

Την κατασκευή νέων αυτοκινητοδρόμων συνολικού μήκους 55 χλμ. και προϋπολογισμού 1,2 δις € ανακοίνωσε ο υπουργός ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Γιώργος Σουφλιάς. Το έργο με χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2013 θα ενώσει την Αττική Οδό με τη Λεωφόρο Ποσειδώνος και τα Μεσόγεια και σε συνδυασμό με την επέκταση του μετρό προς Γαλάτσι και Μαρούσι αναμένεται να προσφέρει σημαντικές ανάσες στο ήδη επιβαρυμένο κυκλοφοριακό σύστημα της πρωτεύουσας.

Καμμία αντίρρηση μέχρι εδώ. Όμως, όσο συντηρούμε τον υδροκέφαλο χαρακτήρα του ελληνικού κράτους, όσο το μισό του ελληνικού πληθυσμού βρίσκεται συγκεντρωμένο στην Αθήνα, όσο η περίφημη «αποκέντρωση» παραμένει «κίτρινο» γράμμα στο συρτάρι, όσο δεν υπάρχει όραμα και συνολικό πλάνο ανάπτυξης σε βιώσιμες πόλεις βασισμένο στα σύγχρονα δεδομένα και τις διανοιγόμενες δυνατότητες που προσφέρει ο αιώνας της πληροφορίας τόσο θα ανακαλύπτουμε, εμείς τα εκατομμύρια των ανωνύμων μαζί με τις μερικές δεκάδες των επωνύμων που έχουν αναλάβει εργολαβικά τις πιο ζωτικές πλευρές του κοινού μας βίου, το σισύφειο χαρακτήρα των προσπαθειών μας. Γιατί η κυκλοφοριακή μοίρα των νέων αυτοκινητοδρόμων είναι ήδη προγραμμένη όπως ήταν και αυτή της Αττικής οδού ή της λεωφόρου Κατεχάκη παλαιότερα.

Ο Σίσυφος βέβαια καταδικάστηκε να μεταφέρει αιωνίως τον πέτρινο όγκο του στην κορυφή του λόφου εξαιτίας της υβριστικής του στάσης απέναντι στους θεούς. Εμείς με ποιά ετυμηγορία έχουμε καταδικαστεί στον αέναο αγώνα δρόμου με αυξανόμενο βαθμό δυσκολίας και συνεχώς επικαιροποιημένα σημεία τερματισμού;

ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΨΗΛΑ...

«Να δημιουργούμε μια νέα κουλτούρα δεν σημαίνει μονάχα να πραγματοποιούμε ατομικές πρωτότυπες ανακαλύψεις, σημαίνει ακόμη να διαδίδουμε κριτικά ήδη ανακαλυμμένες αλήθειες, να τις κοινωνικοποιούμε όπως θα λέγαμε και συνεπώς να τις καθιστούμε βάση για πράξεις ζωτικές, στοιχείο συντονισμού, στοιχείο διανοητικής και ηθικής τάξης».

Α. Γκράμσι

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΥΣ...

Στη μιντιακή σκηνή οι άνθρωποι και τα γεγονότα αξιολογούνται με βάση το «θόρυβο» που ξεσηκώνουν. Στο μεγάλο Θέατρο της Ιστορίας οι άνθρωποι και τα γεγονότα αξιολογούνται, όταν ο Χρόνος ξεφτίζει τα υποκειμενικά δεδομένα, με βάση την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται το κοινωνικοιστορικό πλαίσιο στην προοπτική του διάσταση και την επίδραση που ασκούν πάνω σε αυτό.

Η εκκλησία της Ελλάδας, στην κατά «Χριστόδουλο» εκδοχή της, επιχείρησε ένα «άνοιγμα» σε μια πολιτική κοινωνία αμήχανη κάτω από το βάρος της καθυστερημένης ατομοκεντρικής μετεξέλιξης της. Υπό αυτή την έννοια ο προηγούμενος Αρχιεπίσκοπος, καθώς σήμερα έχει ξημερώσει μια καινούργια ημέρα, προσπάθησε να καλύψει το «συμβολικό» κενό που άφησαν οι καταρρέουσες, κάτω από το βάρος της παγκοσμιοποίησης, έννοιες του Έθνους και της Θρησκείας και να συσπειρώσει τις μάζες με όχημα τη διέγερση των αμυντικών αντανακλαστικών τους.

Δε θα επικεντρώσω τα βέλη της κριτικής μου στο «ουτοπικό» της επιχειρούμενης αναδίπλωσης όταν η, από όλους πλέον αποδεκτή, οικονομία της αγοράς και οι προωθούμενες τεχνολογικές και οικονομικές συνθήκες δημιουργούν ανεπίστρεπτες συνθήκες χωρικής αποστασιοποίησης και νέες μορφές συλλογικότητας. Εκτός αν πιστεύει κάποιος ότι μπορούμε, ή θέλουμε, να γυρίσουμε το βέλος του χρόνου πίσω σε πατερναλιστικές συμπεριφορές και λογικές αυτοδιαχείρισης ενάντια στον καταναλωτισμό, στο συνεχώς μετακινούμενο Χρηματιστηριακό κεφάλαιο και τις Τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών. Βέβαια αυτό σε καμμία περίπτωση δε σημαίνει «παθητική» αποδοχή. Όμως από τον κριτικό «αναστοχασμό» μέχρι τη δαιμονοποίηση των δεδομένων του σύγχρονου πολιτισμού η απόσταση είναι σίγουρα μεγάλη.

Εκεί που θέλω να σταθώ είναι ο στρεβλός τρόπος με τον οποίο ερμηνεύτηκε η ορθόδοξη θρησκειολογική παράδοση. Γιατί η ορθοδοξία στην περσοναλιστική της εκδοχή αντιτάσσεται στην «αμυντική» αναδίπλωση όπως εκπροσωπείται από την Ρωμαιοκαθολική ουσιοκρατία και προτείνει την «σωτηριολογική» υπέρβαση. Να το κάνω λίγο πιο λιανά. Ένα σημαντικό κεφάλαιο της Ορθόδοξης Χριστιανικής παράδοσης αφορά στην οντολογική κατηγορία του Προσώπου όπως την συνέλαβαν οι Πατέρες της Ανατολικής εκκλησίας και την επεξεργάστηκαν ο ιερομόναχος Λεόντειος Βυζάντιος και ο Μάξιμος Ομολογητής. Σύμφωνα με αυτήν ο άνθρωπος δεν είναι το ομφαλοσκοπικό και προκαθορισμένο από μια, μη προσβάσιμη, θεία ουσία Άτομο αλλά το ελεύθερο ον που συνυπάρχει στην Αγάπη και στο Λόγο, δηλαδή το Ον που επι-κοινωνεί και συμ-μετέχει στο Συνάνθρωπο, στον Κόσμο και στο Θεό. Αυτή την πληρέστερη έννοια του Προσώπου που νοείται, αντιτιθέμενη στην ατελή Δυτική ατομοκρατία, όχι πια ως κλειστή αναφορικότητα αλλά ως δυνατότητα εκστατικής υπέρβασης ως δημιουργική ανοικτότητα στην ολότητα εγκατέλειψε στη «λήθη» η προηγούμενη ηγετική ομάδα της Ελλαδικής εκκλησίας.

Στο μιντιακό μικρόκοσμο ο Χριστόδουλος παρουσιάστηκε, ανάλογα με την οπτική από την οποία τον κοιτούσε κάποιος, σαν ευλογημένος Πατέρας ή σαν Δαιμονικός εχθρός. Δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Όμως δεν μπορώ να μην του καταμαρτυρήσω ότι με τη στάση του συνέβαλε, σε αντίθεση με το καλλιεργούμενο εκσυγχρονιστικό προφίλ του, στην ιδεολογική συντηρητικοποίηση του Εκκλησιαστικού σώματος ενώ προσπάθησε ταυτόχρονα να «μπολιάσει» το «πλήρωμά» του, και ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους, με φοβικά σύνδρομα απέναντι στη Νέα εποχή που ξημέρωνε.

ΕΠΙΚΑΙΡΟ

«Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται γιατί καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, γιατί έμαθε στους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.»

Τα παραπάνω λόγια δε βγήκαν από τα χείλη κάποιου σύγχρονου στοχαστή. Ανήκουν στον Ισοκράτη (436 π.Χ. – 338 π.Χ.), το φημισμένο Αθηναίο Δάσκαλο ρητορικής, σύγχρονο του Πλάτωνα, ο οποίος έζησε τον εκφυλισμό της Αθηναϊκής Πολιτείας σε πολιτικό κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ & ΑΜΟΙΡΟΙ ΕΥΘΥΝΩΝ

Επιστρέφοντας από τις καλοκαιρινές διακοπές προσγειώθηκα σε μια πραγματικότητα σφραγισμένη από το «πύρινο» βουλοκέρι του αμετάκλητου. Από εδώ και στο εξής όχι μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν παίρνει, για όλους εμάς, κάτι από τη μυρωδιά του καμένου. Και δεν μιλώ μόνο για το ήδη επιβαρυμένο φυσικό περιβάλλον, αλλά κυρίως για την ψυχολογικοκοινωνική διάσταση του σύγχρονου homo economicus. Δεν έχει νόημα στην παρούσα φάση να εξετάσουμε το πλέγμα των πελατειακών σχέσεων που αποδομούν την έννοια της συλλογικότητας, αίρουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και κατακερματίζουν την κρατική οντότητα σε επιμέρους θύλακες αντικρουόμενων συμφερόντων.

Αυτό το οποίο έχει νόημα να αντιληφθούμε είναι ότι όλοι εμείς, σε μια αντίστροφη κίνηση καταλογισμού, δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Η αμεριμνησία του ιδιωτικού μας βίου σταθερά προσκολλημένη στη φαντασιακή εικόνα της ηλιόλουστης όχθης της ζωής, στην οποία όλοι μας θα θέλαμε να βρισκόμαστε, όχι μόνο δεν μας επιτρέπει να αναστοχαστούμε πάνω στην φυσικοκοινωνική μας διάσταση, αλλά μας κρατά ταυτόχρονα δέσμιους μιας ανιστορικής προσέγγισης στα πλαίσια της οποίας σπαταλάμε το ενεργειακό μας δυναμικό.

Ιστορικός χρόνος σημαίνει απώλεια. Ξεκινώντας, ο καθένας από εμάς, από το γενέθλιο χωροχρόνο, το σημείο πληρότητας επιθυμιών και ταυτόχρονα το σημείο εκκίνησής μας διανοίγουμε το χωροχρόνο αγωνιζόμενοι να επιστρέψουμε πίσω. Δεν επιστρέφουμε ποτέ. Αλλά στην προσπάθειά μας αυτή δημιουργούμε ταυτόχρονα την προσωπική και τη συλλογική μας ιστορία. Αυτή η διαδικασία είναι συνεχής, διανθισμένη από ματαιώσεις, στραβοπατήματα αλλά και δημιουργικές εξάρσεις, επικαιροποιήσεις στόχων και αλλαγές κατεύθυνσης σε μια σπειροειδή εξελικτική κίνηση.

Ας πάψουμε λοιπόν να ομφαλοσκοπούμε φαντασιωνόμενοι μακάριους ου-τόπους και ας εισέλθουμε επιτέλους στην ιστορία. Εκεί όπου η επιλογή, η απώλεια η φθορά και η συμμετοχή είναι συστατικά στοιχεία του εγκόσμιου ρόλου μας. Ίσως έτσι, εκτός από σύμμετρες προσωπικότητες, να καταστήσουμε εαυτούς ενεργητικούς πολίτες αναγνωρίζοντας τις συλλογικές μας ευθύνες και υποχρεώσεις.

ΣΤΡΑΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΥΑΛΟΣ;

Κυριακή μεσημέρι στην Αθήνα. Ο ήλιος να λιώνει την άσφαλτο. Μια μηχανή που τρέχει να κρυφτεί από τον ήλιο, ένας νεαρός (μπορείς να τον χαρακτηρίσεις και έτσι) και μια έλλειψη, ανάμεσα στις υπόλοιπες. Μιλάμε για το κράνος φυσικά. Μια ωραιότατη κλήση που συνοδεύεται από μια κατάθεση διπλώματος στο πλησιέστερο αστυνομικό Τμήμα είναι ο θλιβερός απολογισμός της «ζωηρής» συνάντησης με το σταθμευμένο περιπολικό. Ακολουθούν τα εξής:

Αστυνομικός: Γιατί δε φοράται κράνος κύριε; Γνωρίζεται ότι συνιστά τροχαία παράβαση;

Μοτοσυκλετιστής: Μήπως παραβίασα ερυθρό σηματοδότη ή οδηγούσα μεθυσμένος θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των συνανθρώπων μου; Ζούμε σε Φιλελεύθερη Δημοκρατία; Γιατί θα πρέπει να μου υποδείξει κάποιος το σωστό τρόπο συμπεριφοράς από τη στιγμή που δεν καταργώ την ελευθερία του διπλανού μου;

Αστυνομικός: Επειδή κύριε δεν έχετε κυκλοφοριακή συνείδηση και το κράτος φροντίζει για τη ζωή σας, που δε φροντίζετε εσείς.

Μοτοσυκλετιστής: Μάλιστα. Και αφού το κράτος είναι ο στοργικός πατέρας που φροντίζει για τη ζωή μου υποδεικνύοντας το σωστό δρόμο γιατί δεν κάνει έναν κόπο να μου εξασφαλίσει πρώτα αξιοπρεπή υγειονομική περίθαλψη, αξιοπρεπή δωρεάν εκπαίδευση και συναφή με το αντικείμενο των σπουδών μου επαγγελματική αποκατάσταση; Γιατί δε φροντίζει ο μισθός μου να καλύπτει το μάξιμουμ αντί για το μίνιμουμ των αναγκών μου;

Αστυνομικός: Τι να σας πω κύριε και εγώ υπάλληλος των 800 ευρώ είμαι και εκτελώ εντολές. Και μάλιστα με προσδιορισμένους, ως προς τον αριθμό των κλήσεων που πρέπει να «κόψω», στόχους.

Μοτοσυκλετιστής: Και εγώ υπάλληλος των 800 ευρώ δυστυχώς.

Αστυνομικός: Χαίρομαι που συμφωνούμε επιτέλους. Α και μια υπενθύμιση επειδή είστε επικοινωνιακότατος. Αν την πληρώσετε εντός δεκαημέρου έχετε έκπτωση 50%.

Μοτοσυκλετιστής: Ευχαριστώ πολύ. Δηλαδή 180 ευρώ περίπου το ¼ του μισθού μου. Καλά λένε ότι η άμεση φορολόγηση είναι και η δικαιότερη, για λόγους αναλογικότητας...

Αστυνομικός: Ακριβώς. Αντίο σας κύριε...

Ο διάλογος φανταστικός σε μια φανταστική, κυριολεκτικά, χώρα. Την Ελλάδα του 21ου αι.

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ...

Την Παρασκευή που μας πέρασε ένιωσα, με αφορμή την πρωτοφανή διαδικτυακή κινητοποίηση για το θάνατο της Αμαλίας, ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ που είμαι μέλος μιας κοινότητας, αυτής των ελλήνων bloggers. Είναι πολύ περίεργο αυτό το συναίσθημα «βροντερής» συστράτευσης με ανθρώπους που δε γνωρίζεις ενάντια στην αναξιοπρέπεια, το θάνατο και τη λήθη. Και ταυτόχρονα είναι περισσότερο έντονη από ποτέ η αίσθηση ότι αρκετοί από εμάς, πέρα από τις «μικρές» καθημερινές, εξατομικευμένες αγωνίες και ανασφάλειες έχουμε κρατήσει αλώβητο έναν μικρό χώρο «ηθικής» αίσθησης. Μιας «ηθικής» αίσθησης που μας επιτρέπει ν’ αφουγκραζόμαστε, να συγκινούμαστε, να οργιζόμαστε, να δηλώνουμε συμμέτοχοι σε πράγματα που υπερβαίνουν τη μικρότητά μας.

Ναι το γνωρίζω, η Αμαλία θα ξεχαστεί...τόσο γρήγορα όσο υποδηλώνει ο τίτλος του τελευταίου της post. Το Σύστημα αξιοπρεπούς Υγειονομικής περίθαλψης συν-μετρητής ενός «διαφορετικού», πέρα από το Κατά Κεφαλήν Εισόδημα, δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης θα παραμείνει ερμητικά «κλειστό» για τους μη έχοντες. Και οι τυμβωρύχοι θα ανακαλύψουν, ήδη ανακάλυψαν, για ακόμη μια φορά «χρυσό» πίσω από τον ανθρώπινο πόνο.
Όμως, αυτή η πρωτόγνωρη διαδικτυακή κινητοποίηση από ανθρώπους τόσο ετερόκλητους μεταξύ τους με κοινό γνώμονα το ήθος της απλότητας και της ανωνυμίας είναι η ζωντανή παρακαταθήκη, η παραδειγματική συμπεριφορά που, δοθείσης ευκαιρίας, θα ενεργοποιηθεί πάλι. Αυτό είναι το μοναδικό «φωτεινό», κατά τη γνώμη μου, σημείο σε όλη αυτή την ιστορία.

Η Αμαλία πέθανε αφού πρώτα υπέφερε. Στο χέρι μας είναι να σώσουμε, την επόμενη φορά πια, και τον Άνθρωπο και την Ανθρωπινότητα!!!

ΥΓ1. Επειδή σε αυτή την προσπάθεια δεν είμαστε όλοι ίσοι, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε την «κατάθεση ψυχής» των ανθρώπων που φέρουν την ευθύνη οργάνωσης αυτής της προσπάθειας. Αναφέρομαι σε όλους τους συντελεστές του blog «Για την Αμαλία».
ΥΓ2. Δυστυχώς στην προσπάθεια αυτή δεν μπορώ να συμπεριλάβω τον κύριο Γιώργο Κρόγια που επιμελήθηκε τα, εξαιρετικά ομολογουμένως, βίντεο που «ανέβηκαν» στο youtube εξαιτίας της «εκθαμβωτικής» υπενθύμησης της κομματικής του ταυτότητας στο σχόλιο που άφησε στο blog του κυρίου Βενιζέλου.
ΥΓ3. Απογοητευτικός επίσης ο πολύς κύριος Βενιζέλος, ο οποίος σε μια υποκριτική επίδειξη αναντίστοιχη προς τον βαθμό ευφυίας του, μας πληροφορεί ότι κατέθεσε όλο το περιεχόμενο του ιστολογίου της Αμαλίας στη Βουλή προς κοινοβουλευτικό έλεγχο. Αλήθεια, το κατέθεσε σαν περιπτωσιολογική ή σαν παραδειγματική αναφορά; Και αν το κατέθεσε για τον δεύτερο λόγο, ποιά δικαιολογία υπάρχει για τη μακάρια αδιαφορία - άγνοια που βασιλεύει στην Ελληνική Βουλή;

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕΤΡΑΕΙ Τ' ΑΣΤΡΑ

Η Αμαλία Καλυβινού το 30χρονο κορίτσι που, μέσα από τη δημοσιοποίηση της προσωπικής της περιπέτειας αγωνίστηκε για το δικαίωμα του ασθενή στην αξιοπρεπή περίθαλψη, «φτερούγισε», στις 25/05/2007, στη «γειτονιά των Αγγέλων». Αντιγράφω την επικεφαλίδα από το blog της:
«Οι γιατροί είναι ανεύθυνοι, ανίκανοι και άρπαγες στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Η μόνη τους έννοια είναι η "κονόμα". Οι φαρμακευτικές κάνουν κουμάντο, η δικαιοσύνη τους αφήνει ατιμώρητους και ανθρώπινες ευτυχίες εξακολουθούν να χάνονται ΑΔΙΚΑ».
Όλοι εμείς, οι επιζώντες στο μεγάλο Θέατρο της ζωής, ας κρατήσουμε ζωντανό το παράδειγμά της...
Αντίο Αμαλία...

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ ΔΡΑΠΕΤΕΣ

Είναι πλούσιο το ποτάμι της εκπαίδευσης, πολύ πλούσιο σε υποβολή ιδεών, που φαντάζουν σαν ελευθερία επιλογής. Στην πηγή του ποταμού βρίσκεται η «ΙΔΕΑ των Ιδεών», η ατομική, ευδαιμονική κατανάλωση. «Καταναλώνω, άρα υπάρχω». Έτσι ορίζεται η Κοινωνία μας, η κοινωνία των υπηρετών που πασχίζουν να εξασφαλίσουν μια θέση στην επετηρίδα κοινωνικής καταξίωσης και οικονομικής αναπαραγωγής, καταβάλλοντας το αντίτιμο της πειθαρχίας και της πίστης. Της πίστης στον αόρατο αφέντη της ζωής τον καλοκάγαθο παραγωγό, σκηνοθέτη, και διανομέα – ή εταιρεία Διανομής – την ΙΔΕΑ.
«Λοιπόν; Για πες μας εσύ νέε προφήτη, σε ποιο ποταμό ήρθε η ώρα να βαπτιστούμε; Γίνε εσύ ο νέος καθοδηγητής για να ορίσεις τα όριά μας. Γίνε εσύ ο νέος μας δεσμοφύλακας, στο ασύλληπτο θέατρο του χρόνου, όπου η εναλλαγή των πράξεων αφορά στην εναλλαγή δεσμοφυλάκων και ορίων. Τι καινούργιο έχεις να μας προτείνεις;»
Τίποτα περισσότερο από αυτό.
«Φυλαχτείτε, τολμηροί σχοινοβάτες φυλαχτείτε, από τα παιχνίδια της μνήμης. Λουστείτε στην αθάνατη πηγή της λησμονιάς, λησμονείστε το Νεύτωνα και τον νόμο του, για να επιθυμήσετε να φτερουγίσετε.
Ή, τα τερτίπια στα όρια της συνείδησης, παιχνιδίσματα του φωτός, στο σκοτάδι της ύπαρξης. Ποιος αλήθεια κρατάει την άκρη του Μίτου;»

ΥΓ. Αφιερωμένο στα παιδιά του σήμερα που αγωνίζονται τον άδικο αγώνα των Πανελλαδικών εξετάσεων. Αφιερωμένο στα παιδιά του χτες, σε όλους εμάς δηλαδή, που ανταλλάξαμε την ελευθερία με την ασφάλεια. Και πάνω απ’ όλα αφιερωμένο στο εκπαιδευτικό μας σύστημα που αντί να προάγει την κριτική σκέψη προάγει τη μίμηση, τον κομφορμισμό, το βόλεμα και την υποταγή.

ΕΝΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΚΟΜΑ...

Ένα κεφάλαιο ακόμα κλείνει καθώς το βιβλίο της ζωής μεγαλώνει. Να βάλω τελεία; Κοιτάζω πίσω. Μια έντονη αποφορά θανάτου με κατακλύζει. Τι είναι ο θάνατος; Ανυπαρξία στιγμών ή ο ψυχικός μηδενισμός τους; Θέλω να φύγω μπροστά. Το μυαλό μπερδεμένο, η ψυχή αναστατωμένη, το βήμα μουδιασμένο. Η δύναμη της συνήθειας. Αυτός ο μικρός, καθημερινός, ζωτικός χώρος της ασφάλειας που γίνεται συρματόφρακτος και με πνίγει. Πονάω. Κουράστηκα να παραβιάζω ανοιχτές πόρτες. Δειλιάζω. Πρέπει να προχωρήσω. Τι σημαίνει το πρέπει αυτές τις ακυρωμένες ώρες; Που είναι τώρα ο Νίτσε και η θέληση για δύναμη; Πολιτισμικός εκφυλισμός, ή απλά ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο; Η βάρκα γέρνει. Υπάρχει κάτι για να κρατήσει την πλώρη στην επιφάνεια; Ναι, θέλω να φωνάξω. Οι λέξεις μετεωρίζονται, βουβές κι αυτές. Το μέλλον είναι κάπου εκεί έξω και με περιμένει. Μου υπόσχεται το ταξίδι στο άγνωστο. Ή μήπως είναι πια γνωστό; Βεβαιότητα ή υπόσχεση; Μια χαραμάδα αρκεί για να φωτίσει το σκοτάδι;

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ....ΣΥΝΕΧΙΖΩ

Ένα χρόνο πριν, ξεκίνησα αυτή την περιπέτεια στον κυβερνοχώρο με μια επισήμανση, στο πρώτο post, που αφορούσε σε μια προσωπική αλλαγή στάσης. Ένα καινούργιο μότο «τη ζωή τη ζούμε και την περιγράφουμε» ήρθε να αντικαταστήσει το παλιό «τη ζωή τη ζούμε, δεν την περιγράφουμε». Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζω τη στρατηγική σημασία της προσωρινής απόσυρσης από τη μάχη της καθημερινότητας, επαναπροσδιορίζοντας τη θέση μου για να ξαναριχτώ, με νέα όπλα και δυνάμεις, στην περιπέτεια της ζωής.
Ποιός ο ρόλος του blog σ' αυτήν την αέναα τροφοδοτούμενη διαδικασία; Μάθηση είναι η κρυμμένη λέξη, σε μια παράλληλη εμπειρία με αυτήν της πραγματικής πραγματικότητας. Και όταν λέω μάθηση δεν εννοώ φυσικά το οικονομίστικο αίτημα της «δια βίου εκπαίδευσης» που έχει σαν μοναδικό φόντο την ποσοτική - χρηματική αποτίμηση της ζωής. Εννοώ τη διαρκή αυτοβελτίωση τη συνεχή επανεύρεση του εαυτού, επεκτείνοντας το εννοιολογικό πλάτος του Γιάννη που τρέφεται και μέσα από τον Pico. Τι μαθαίνω; Μαθαίνω κατ’ αρχήν να εκφράζομαι, καθότι μη επαγγελματίας, καλλιεργώντας ταυτόχρονα το προσωπικό μου ύφος. Μαθαίνω επίσης, καθόσον δεν ψωμίζομαι ασκώντας Κριτική Κινηματογράφου ή Φιλοσοφία, να φιλτράρω τις θεωρητικές μου αναζητήσεις καλλιεργώντας μια διαλεκτική σχέση γνώσης - άγνοιας, όχι μόνο με όσα μελετώ στο παρόν, αλλά και με όσα μελέτησα στο παρελθόν και κατάφερα να λησμονήσω. Και το κυριότερο από όλα, μαθαίνω να εμπιστεύομαι το δικό μου μονοπάτι δημιουργώντας το. Αυτό το φιλικό χτύπημα στην πλάτη, μέσα από τα λιγοστά σχόλια στο δικό μου blog και τα περισσότερα σε δημοφιλέστερες ιστοσελίδες που έχω παρέμβει με γεμίζουν δύναμη για να συνεχίσω. Και συνεχίζω.....

ΥΓ. Δεν ξεχνώ την ώθηση που μου έδωσε, εν’ αγνοία του, ένα «Πρόσωπο» απλά ευελπιστώ να επανέλθω όταν πληρωθεί ο χρόνος.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ και ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Γιατί ομάδα νεαρών κατέλαβε στα μέσα της εβδομάδας αίθουσα του Πάντειου Πανεπιστήμιου; Για να υλοποιήσουν τη δήλωση – δέσμευση της Υπουργού παιδείας, «ο λαός θα δώσει τη λύση». Και γιατί ήταν κουκουλοφόροι; Για να μην είναι αναγνωρίσιμη......η λύση.

Γιατί η ρουκέτα που εκτοξεύτηκε κατά της Αμερικάνικης Πρεσβείας προσγειώθηκε στην τουαλέτα, αντί στο θυρεό;

Για να δώσει μια συμβολική απάντηση η ρουκέτα, στο συμβολισμό της επίθεσης. Δηλαδή, «χέσε μέσα».

Και πως συνδέονται οι δυο άσχετες μεταξύ τους ενέργειες; Μα φυσικά με το κοινό νήμα της ορθολογικής προσέγγισης του προβλήματος και των δυνατοτήτων επίλυσής του.

ΜΠΑΜΠΑ...ΤΙ ΜΟΥ 'ΦΕΡΕΣ;

Το άκουσα στο ραδιόφωνο. Μειλίχια αντρική φωνή ακουγόμενη να πλέκει το εγκώμιο των σκληρά εργαζόμενων πατεράδων που στερούνται τα παιδιά τους για να εξασφαλίσουν «τα προς το ζειν», καταλήγει στην μίμηση παιδικής φωνής που μόλις βλέπει ανοιχτή την πατρική αγκαλιά ρωτάει: «Μπαμπά τι μου ’φερες»; Διαφημιστικό συμπέρασμα. Στα καταστήματα JUMBO με 1250 κωδικούς παιχνιδιών σε τιμή κάτω του ενός ΕΥΡΩ μπορείτε και εσείς, που δεν ανήκετε στους οικονομικά ευημερούντες αυτού του τόπου, να ανταλλάξετε την καθημερινή σας απουσία με δώρα. Εξαιρετικό δε βρίσκετε;
Επειδή εγώ είμαι επιμελής καταναλωτής, αυτό μπορούν να σας το βεβαιώσουν οι φίλοι μου, θα ήθελα να ρωτήσω τον εμπνευστή του διαφημιστικού σποτ. Που να βρούμε το χρόνο να πηγαίνουμε καθημερινά στα JUMBO; Και που να βρούμε το χώρο, να στοιβάξουμε επιπλέον παιχνίδια στην ήδη στοιβαγμένη ζωή μας; Μήπως εκτός από παιχνίδια σε τιμή κάτω του ενός ΕΥΡΩ σου βρίσκονται μερικά τετραγωνικά μέτρα παραπάνω, καθώς και υπηρετικό προσωπικό να αναλάβει τα διεκπεραιωτικά καθήκοντα; Αν είναι να στηθεί το «σκηνικό» να γίνει με το σωστό τρόπο.
Και για να σοβαρευτούμε. Όταν το πέρασμα του χρόνου ξεθωριάσει και αυτό το αίσθημα της ενοχής των αναβαλλόμενων σχέσεων που εξαγοράζονται με δώρα και γιορταστικές συναθροίσεις, τι θα μείνει; Το μηδέν με τι αντικαθίσταται;